Muzyka Plastyka Lata dojrzałej twórczości Fryderyka Chopina przypadają na czas pojawienia się nowego medium – fotografii, stąd też wybór tego środka wyrazu plastycznego jako medium dominującego w projekcie intermedialnym i interaktywnym, łączącym różne dziedziny sztuki, który jest próbą integrowania różnych spojrzeń z dziedziny sztuki wizualnej na jeden wspólny przedmiot. Wielopłaszczyznowość przekazu projektu integrującego różnorodne wypowiedzi artystyczne oddaje w dużym spektrum różnorodność stylistyczną i tematyczną muzyki Fryderyka Chopina, tworząc dzieło przekraczające bariery pomiędzy dyscyplinami. Projekt łączy różne dyscypliny współczesnej sztuki w tym fotografię na płaszczyźnie, instalację przestrzenną, film, instalację interaktywną oraz wykorzystuje różnorodne formy obrazowania w oparciu o medium fotografii . Projekt zmierza do osiągnięcia funkcjonalnie powiązanej wizji całościowej, a poprzez intermedialność przekazu i interaktywne ujęcia cząstkowe, wizja ta podporządkowana rzeczywistości, a nie wytworom poznawczym, paradygmatom, schematom czy modelom staje się  rozbudowaną wypowiedzią o charakterze otwartym. Obraz – to zapis rytmu (perkusja) jaki został zarejestrowany w procesie fotochemicznym podczas grania utworów takich jak: Preludium – e-moll; Etiuda E-dur; Mazurek D-dur, op. 33, nr 2; Walc h-moll, op. 69, nr 2; Nokturn Es – dur, op. 9, nr 1; Walc cis-moll, op. 64, nr 2;Scherzo b-moll. Proces powstawania obrazu w fotografii bezkamerowej stanowić będzie realistyczny zapis fragmentów utworu muzycznego w sposób podobny do procesu jaki towarzyszył powstawaniu pierwszych utrwalonych obrazów z lat 30. XIX wieku w technice dagerotypii, kalotypii heliografii. U podwalin tych technik leży zjawisko światłoczułości materiałów fotograficznych na których opierać będzie się zapis czaso-przestrzenny zarejestrowany podczas wykonywania utworów muzycznych na partię perkusji.